Dromen met een rafelrandje

 

Vanitas is misschien het eerste woord dat in je opkomt als je de nieuwe beelden  van Mariette van der Ven bekijkt. Ze lijken te getuigen van aardse tijdelijkheid en vergankelijkheid, van leegte en van ijdelheid. Maar wie goed kijkt ziet liefde voor het leven en een poging om de dood te accepteren als onvermijdelijk onderdeel daarvan. Het ervaren en beleven van de tijd is een onderwerp dat Mariette al langer bezig houdt maar verdiept zich in haar recente werk.

Haar nieuwste, veelal monochroom witte werken,  laten zich lezen als een gedicht: poëtisch en beeldend zonder de letterlijke betekenis direct te onthullen. Je ogen kunnen dwalen over de details die in deze verfijnde beelden aanwezig zijn en je kunt je verliezen in associaties en interpretaties.

De gelaagdheid die eerder in de betekenis van haar beelden terug te vinden was is nog steeds aanwezig. Mariette’s porseleinen beelden zijn echter rijker aan details dan voorheen en geven hiermee nog veel meer aanleiding om te dromen en te dwalen. Om de angst voor de eindigheid in te wisselen voor dromen over het leven. Soms zoete dromen maar veelal met een rafelrandje, net als het leven zelf.